Tracę Ciepło

Ostatnio nie było niczego nowego. Wiem o tym, to moja wina dlatego też uderzam się w pierś, ubieram pokutny wór i idę bić głową w ścianę. Po prostu nie miałem ostatnio siły i ochoty na pisanie czegokolwiek. Dzisiaj chciałem wam przedstawić i polecić powieść Łukasza Orbitowskiego "Tracę Ciepło". Trafiłem na nią zupełnie przypadkiem, zaintrygował mnie opis na okładce a logo Wydawnictwa Literackiego tylko zachęciło do zakupu. I była to dobra decyzja. Orbitowski pisze w świetny sposób. To tak jakby połączyć realizm Dostojewskiego z fantastyką Dukaja. Zresztą Orbitowski tak samo jak Dukaj skończył filozofię na UJ-cie. I to w tym samym czasie. Chyba widzę tu wpływ jakiegoś wykładowcy. Ale wracając do tematu, Orbitowski świetnie prowadzi narrację, postaci są wyraziste i realistyczne, klimat jest tak gęsty, ze można go kroić nożem a od książki nie można się oderwać. W powieści jest również, podobnie jak u Dukaja sporo (jeśli można to tak nazwać) filozoficznych rozważań, jednak w przeciwieństwie do jego metafizycznych czy wręcz teologicznych rozterek na tle abstrakcyjnych kosmicznych światów u Orbitowskiego mają one raczej postać rozmów o życiu nad flaszką wódki. Choć są równie głębokie. Chciałem napisać coś o fabule, ale postanowiłem nie psuć wam przyjemności odkrywania jej osobiście. Zamiast tego przytoczę tekst z tylnej okładki który świetnie ją streszcza jednocześnie nie ujawniając zbyt wiele:

Łukasz Orbitowski napisał powieść totalną - frapującą książkę o chłopięcej i męskiej przyjaźni. Pokazał przerażająca polską szkołę i niesamowitą prowincję. Przypomniał kulturowe przemiany pierwszych miesięcy 1989 roku - Roku Zerowego. Opowiedział trzy mroczne historię z duchami w roli głównej. Świat jaki znamy, poddał inwazji tajemniczej krainy jezior; aniołowie i demony różnego rzędu realizują w nim bądź fuszerują Boże wyroki.

 

Dodał: Pivu, dnia 06.04.2008