Pop śmietnik

"Żyjemy w czasach pop-kultury", jak głosi jedna z piosenek któregoś z popularnych zespołów muzycznych. Co oznacza pop-kultura? Mówiąc mądrze, to typ kultury symbolicznej oparty na trzecim układzie przekazu kultury, w którym treści docierają do rozproszonej publiczności dzięki środkom masowego przekazu. A tak po ludzku mówiąc to bardzo wiele. To mozaika z gazet, gum spearmint i snikersów na szybie kiosku; to hałaśliwa muzyka nadawana z ogromnych wzmacniaczy często z muzyką mająca niewiele wspólnego; to moda na bunt, na rebelię, clubbing i drogie ciuchy; to MTV i jej wszechwładza; to wreszcie śmietnik Internetu - źródło wiedzy wszystkich, wykładowców i uczniów, przedszkolaków i ich babć; to także moda na religię i bycie wrażliwym. To naprawdę strasznie dużo rozmaitych atrakcji, interesujących kolorowych rzeczy. Idzie ona w parze z kapitalizmem. Na pierwszy rzut oka można odnieść wrażenie, że może to pomóc młodym ludziom odnaleźć swoje "ja". Mnogość idoli muzycznych i artystycznych, ogromna ilość miejsc do zwiedzenia, atrakcji, kolorowych balonów i gitar elektrycznych, ciekawych pism i nieciekawych filmów. Jednak w rzeczywistości łatwo w tym wszystkim stracić swoją tożsamość. Popkultura polega głównie na zmanipulowaniu młodym człowiekiem, by kupić go, a potem czerpać z tego wymierne korzyści. Powoduje, że młodzi ludzie zapominają co jest dobrem a co złem. Wkręca w siebie, owija wszystkimi tymi gumami do żucia, coca-colą i tandetną muzyką pełną seksu i buntu. W tym momencie rodzi się pytanie: jak taki typowy nastolatek jak ja może się z tego wyplątać. Osobiście polecam: dużą ilość książek, poranną ławkę w parku, a także chwilę ciszy w świątyni. Generalnie - choć to nie do osiągnięcia w mieście - samotność. Przebywanie jak najwięcej ze sobą samym i ze swoimi myślami. Chyba żeby poznać siebie trzeba o siebie pytać siebie, bowiem jest tylu mnie ile osób mnie zna; nie znajdę swojej tożsamości w innych i ich zdaniu, muszę jej szukać w odmętach swojej podświadomości. Wtedy mogę się dowiedzieć czego pragnę i co jest mi potrzebne, do czego dążę i co jest dla mnie ważne. Przykładowo: gdy przeczytam książkę i dużo o niej myślę, to będę doszukiwał się coraz to kolejnych znaczeń, znajdę kolejne warstwy dzieła; tak samo jest ze swoją osobą - im więcej ją kontemplujemy, tym bardziej dostrzegamy kim jesteśmy. Tak też jest i z moją osobowością - im więcej będę się w nią zagłębiał, wkopywał, drążył i dociekał czemu tak a nie inaczej, tym więcej dowiem się o sobie samym, a co za tym idzie - jak długa jeszcze droga przede mną. Do czego droga? Ano do tego, by w tym całym różowo-plastikowym świecie, na który składają się dziewczyny z cukierków, chłopaki prosto ze słonecznego patrolu, domki z banknotów i kart, tramwaje z piernika i babki z piasku, i wiele, wiele, wiele więcej, się po prostu nie pogubić. Nie zatracić, w tym wszystkim nie rozkochać, pamiętać o świecie realnym. I kiedyś stanąć przed lustrem i powiedzieć sobie: tak, żyłem godnie, a przede wszystkim: tak, nie spałem; naprawdę ŻYŁEM.

Dodał: Pivu, dnia 17.02.2008