Kto ma większą palmę ? - czyli jak gwałcimy tradycję Wielkiejnocy

Wiosna nareszcie zawitała do naszego ponurego nadwiślańskiego kraju. Od razu zrobiło się jakoś weselej, barwniej i ciekawiej, a ludzie zaczęli się uśmiechać do siebie szeroko i szczerze. Wszystko byłoby naprawdę fajnie, gdyby nie było Świąt Wielkiej nocy. Może inaczej, gdyby ludzie na czas tych świąt wiosennej radości nie podszywali dodatkowo pozą wierności religijnej oraz umiłowaniem ponad stan obcowania z własną rodziną i tradycją, a takie zachowania niestety te święta za sobą niosą.

Ktoś może mnie posądzić o krzywdzące uogólnienie i choć szczerze mówiąc mało mnie to interesuje, bo nie jestem pracownikiem OBOP'u i na uogólnienia mogę sobie pozwolić, to jednak pragnę zaznaczyć, iż oczywiście jest pewna (nie ulega wątpliwości, że mniejsza część) rodaków, którym spotkania rodzinne, wspólne taszczenie palmy do kościoła, święcenie kiełbasy i zwieńczenie tego cudownym śniadaniem sprawia szczerą radość i przyjemność, Nie mniej, jak napisałem wcześniej- jest to mniejszość.

Nie trzeba przywoływać specjalnie żadnych badań, wystarczy jedynie posłuchać doniesień mediów, albo ot tak po prostu poobserwować życie w swoim mieście, czy porozmawiać z ludźmi, żeby zauważyć, że coraz więcej osób "rzuca się" w wir potopu życia codziennego, tym samym odpływając od arki, którą jest kościół. Coraz częściej nie pasuje nam język, którym przemawia się do nas w kościele. Z reguły jest to język albo nienawiści i uprzedzeń, albo też, nazbyt scholastyczny. Mój ulubiony (jak już się pewnie zdążyliście zorientować) Woody Allen kiedyś powiedział, że jeśli miałby do wyboru klimatyzację albo papieża- dziś wybrałby klimatyzacje. Może jest to trochę obrazoburcze, ale z tego kierując się tą samą metodą, my odsuwamy się od kościoła. Nie interesuje nas religijno- patetyczny ton, bo taką formę wypowiedzi poniekąd zapewnia nam Biblia, nie interesuje nas również nienawiść, zajadłość i zaciekłość, bo przecież każdy ceni sobie bardziej pozytywny stosunek do życia i ludzi niż stan permanentnej walki ideowej. Chcemy więc i szukamy w kościele czegoś bliższego nam, naszemu życiu- czyli klimatyzacji. Oczekujemy języka prostego i przystępnego, bo mówienie o rzeczach i sprawach duchowych czy też tajemniczych, językiem jeszcze bardziej zawiłym i tajemniczym niż one same mija się po prostu z celem.

Dodał: Bigos, dnia 08.04.2009