Hołd i potępienie

Wakacje, wakacje i... po wakacjach. Tak niestety w życiu jest. Dzisiaj jednak nie będę pisał o swoich wakacyjnych przeżyciach, bo to temat na oddzielny tekst. Dziś natomiast chciałbym złożyć hołd i zadeklarować potępienie głupoty, ale po kolei.

W czasie tych 2 z małym haczykiem miesięcy beztroski i braku szkoły miałem kilka razy okazje widzieć jak bawi się "młode, punkowe pokolenie". Straszne to było! Straszniejsze niż twarz Michaela Jacksona bez maseczki i bez nosa! Młoda, 15-16letnia osoba z wytatuowaną po pijaku, długopisem,  krzywą anarchią, z napisem "Nirvana" na butach (zrobionym tym samym podejrzewam długopisem) , wciągająca do nosa więcej proszku niż moja mama rocznie zużywa na pranie, pijąca wina w takim tempie, jakby żyła na pustyni, na pytanie dlaczego tak postępuje i tak wygląda, z dumą w głosie odpowiada: TO JEST MÓJ BUNT! Zadaję więc sobie pytanie: bunt przeciwko czemu? I do głowy przychodzi mi tylko jedna odpowiedź: bunt przeciwko szarym komórkom. Rozumiem, że czasami trzeba się nawalić, zapalić czy też dopalić. Rozumiem, że czasami chociażby dla zdrowia i równowagi psychicznej, trzeba się najebać aż do nieprzytomności, ale nie cały czas. OK, były wakacje, więc można było poszaleć, najgorsze jest jednak to, że takie młode osoby jak wcześniej wspomniana dziewczyna żyją tak również w roku szkolnym, nie zwracając uwagi na to, że jest klasówka, kartkówka czy inna "-ówka". Teraz młodzi robią to bezmyślnie, bez żadnej wyobraźni. Kiedy zapytać ich dlaczego tak robią, oni odpowiadają (znam takie przypadki): bo chcę się zaćpać jak legendy, bo to jest fajne!

Nie tak kiedyś było. Z racji tego, iż mam starszego o 6 lat brata, który był kiedyś punkiem i znam jego kolegów, wiem jak bawiła się i nadal bawi "stara gwardia". Pamiętam do dziś kiedy jeszcze jako mały chłopiec wchodziłem do pokoju brata, a on przy muzyce takich zespołów jak: Bunkier, Defekt mózgu, Para Wino, GBH, Smar SW czy Sedes, za pomocą gąbki, farby olejnej i szablonów (które sam wycinał) robił kolejne koszulki. To były czasy! To byli i są nadal super ludzie! Potrafili się bawić, przekraczać pewna granice, schematy stereotypy, ale przy tym dużo czytali, dużo wiedzieli (już wtedy) o życiu. Nie znam osoby z tego pokolenia, która nie znałaby "Procesu" Kafki, Zbrodni i Kary" Dostojewskiego, "Tanga" Mrożka, "Kamieni na szaniec" czy nawet "Ferdydurke" Gombrowicza. Oni musieli, ale i chcieli to znać, bo dla nich to bunt, był buntem światopoglądowym, który byłby niemożliwy bez wiedzy na temat różnych aspektów życia czy kultury. Oni pili, imprezowali, ale kiedy trzeba było, to "spinali się w sobie" i dawali świadectwo o swojej mądrości.

W dzisiejszych czasach małolaty robią zupełnie inaczej. Pewnie piją tyle samo, a może nawet i więcej, ale nie rozwijają się, nie czytają, bo po co? Bunt to bunt! Jebać szkołę! Jebać lektury- to i tak się nie przyda! Nawalmy się!

Ja mam to szczęście, że jestem z rocznika 88. Moim zdaniem z ostatniego hołdującego jeszcze tym starym zasadom, o których napisałem. Pewnie wynika to stąd, że przejęliśmy "pałeczkę" od tych starszych. Oczywiście są wyjątki, ale w większości ludzie z mojego rocznika zachowują równowagę miedzy dobrą, ostrą zabawą a intelektem, bo jeżeli chcemy się czemuś sprzeciwić, przeciw czemuś buntować, to musimy mieć wiedzę i argumenty do tego jak to zrobić.

Tym tekstem więc, chciałem złożyć hołd, dla tych wszystkich "starych", punkowych idealistów i potępić głupotę młodych, bo z takim podejściem ich bunt szybciej skończy się pod ziemią niż doprowadzi do jakichś zmian.

Dodał: Bigos, dnia 14.09.2008