Piszę ten tekst z myślą o jednej konkretnej osobie, ale mam nadzieję, że pomoże on też innym. Jego charakter, co jasno wynika ze słów początkowych będzie bardzo osobisty, prywatny i nie dotyczący muzyki. Mam jednak wielką nadzieję, a nawet i pewność, że Sig mi wybaczy i "przepuści" ten tekst w imię wyższej idei, jaką jest dobro ludzkiego istnienia.

 

Mam kolegę, młodszego ode mnie o rok. Chłopak naprawdę dobrze zna się na muzyce, literaturze i kulturze szeroko pojętej. Tyle książek ile on ten przeczytał  przez parę lat zaledwie, mi nie udało się przeczytać z pewnością przez całe życie. Jego erudycja muzyczna jest równie imponująca! Ale to, co najważniejsze w osobie (nazwijmy go) X, to fakt, iż jest on mistrzem konwersacji i dialogu. Mimo młodego wieku, jestem pewny, że poziomem i stylem wypowiedzi przewyższa niejednego dorosłego, a może nawet magistra, albo profesora?  Stworzył kiedyś X taki zwrot dotyczący mojej osoby (bo często i gęsto lubimy rozmawiać), powiedział o mnie mniej więcej tak: "to jest człowiek, który z każdym rozmawia na 110%! Przysłuchuje się uważnie każdemu słowu i szykuje celną odpowiedź." Otóż drogi X-ie, jeżeli ja rozmawiam z kimś na 110%, to Ty robisz to na pewno nie gorzej, a śmiem twierdzić, że nawet o wiele lepiej. Jeżeli ja jestem inteligentny, to Ty powinieneś zostać (obok Dody) członkiem MENSY.

Z tego co już napisałem, wyłania się obraz człowieka wartościowego, intelektualisty, jaki więc może być powód pisania przeze mnie tego tekstu, bo nie będzie to pean pochwalny?

Otóż kolega, jak każdy wielki człowiek, a nie wstydzę się użyć tego zwrotu w odniesieniu do jego osoby i nie uważam tego za przesadę, ma problem z używkami, a konkretnie z herą...  Smutne to, ale niestety prawdziwe. Informacja właśnie o tym uzależnieniu, sprowokowała mnie do rozpoczęcia pseudo- filozoficznych rozważań na temat takiego "nałogu" i sensu życia. Brzmi bardzo patetycznie, może nawet górnolotnie, ale mam nadzieję, że będzie przystępne,

 

1.Bóg dał człowiekowi wolną wolę 

 

Ktoś może na to odpowiedzieć: "Co z tego skoro, będziemy i tak sądzeni według Jego przykazań". Tak, ale to nic dziwnego, to rzecz jak najbardziej naturalna i oczywista. Nawet założenia znienawidzonej przeze mnie nauki ścisłej, jaką jest chemia, to potwierdzają: każdej akcji towarzyszy reakcja. Analogicznie, każdemu wyborowi, każdej decyzji (prędzej czy później) towarzyszą konsekwencje. Bóg nie mówi nam "Masz wybrać życie zgodne z przykazaniami"- on mówi nam jakie będą konsekwencje, gdy do tych przykazań się nie zastosujemy, ale to my możemy wybrać albo "dobrą drogę" i dobre konsekwencje, albo "złą drogę" i jeszcze gorsze konsekwencje. Morał z tego punktu jest taki: to my kierujemy swoim życiem i nadajemy mu sens, albo sens ten gubimy w wyniku własnych działań. Kompletnie głupie jest więc obwiniane Boga o wszelkie zło i brak sensu w życiu.

 

2.Człowiek uzależnia się fizycznie i psychicznie

 

Zapominamy natomiast, że na człowieka składa się nie tylko jego fizyczność i psychika, ale również to, co nie zależy od genów, lecz pochodzi bezpośrednio od Stwórcy- dusza i sumienie. Jeżeli więc te dwa elementy mają pochodzenie boskie, w swoim założeniu muszą być również bez względu na okoliczności dobre. Brnąc dalej w ten wątek, nawet człowiek głęboko i mocno uzależniony, ma w sobie "czyste dobro". Nie jest więc kimś bezgranicznie złym. Skoro ma w sobie dobro, ma  też szansę na lepsze życie, lecz to od niego (od jego wyborów- patrz pkt 1) zależy, czy to dobro odnajdzie.

 

3.Sens dla większego gówna

 

Człowiek jest istotą omylną. Popełnianie błędów jest nierozerwalnie związane z naszą niedoskonałością. Różne meandry, zwroty i zakręty życia powodują, że człowiek rezygnuje z tego, co w życiu piękne i ważne (rodziny, miłości, przyjaźni, radości, pasji) dla większego gówna, jakim jest w tym przypadku hera. Dla chwili przyjemności, potrafimy skreślić całe lata większych przyjemności. Zapominamy przy tym o prostej zasadzie: im bardziej wejdziemy w gówno i im dłużej w nim siedzimy tym trudniej je zmyć. Jeżeli natomiast będziemy próbowali się "wyczyścić" i zaczniemy je ruszać to śmierdzi. Ten smród nas odstrasza, bo przecież, to obrzydliwe, więc lepiej nie ruszać. Ostatecznie jednak, każdy chciałby być czysty.

 

4.Stąpamy po niepewnym gruncie.

 

Uzależnienie prowadzi do tego, że stopniowo "tracimy grunt pod nogami". Wszystko się wali, pali- nie ma po co żyć... Otóż zawsze jest po co żyć. Dla ukochanej osoby, dla rodziny. Jeżeli nie mamy tego, to warto żyć dla marzeń. Jeśli nie mamy marzeń, warto BYć dla tych, których jeszcze poznamy i którzy być może dadzą nam siłę i sens życia. Jeżeli i na to się nie zgadzamy, to może egzystować po to, żeby zobaczyć kolejny wschód słońca, kolejną wiosnę, jesień, zimę, kolejne lato? Nie? Może warto więc trwać, chociażby po to, ażeby nie być tchórzem i nie uciekać od życia, lecz stawić mu czoła?

 

Tymi 4 punktami, rozprawiłem się z problemami jakie nurtowały mnie i pewnie mojego kolegę. Mam nadzieję, że po przeczytaniu tego, zmieni swoje postępowanie, a ja będę się cieszył  przez długie lata, że mam tak zajebistego kolegę.